Charoli 5

१०१- अनन्य प्रेम म्हणजे होणे प्रेमासक्त.
                                       शरणागत होणे,समर्पण करणे,होणे कृष्णासक्त.
                                         तेंव्हा होतो आपण व्यष्टी कडून समष्टीकडे  मार्गस्थ
                             जीवन होते कृतार्थ,धन्य, आणि सार्थ 

                     १०२- जीवनाचं इप्सित करायचं असेल साध्य 
                                   तर "एकांत" सिद्ध केला  पाहिजे होऊन अबाध्य
                                   "एकांता"ने होतो 'एक'चा(मी पणाचा)  अंत.
                                   होतो 'वाल्याचा' वाल्मिकी ऋषी ,मुनी ,संत.
                                     अन्यथा,होतो  जीवनचक्रातील जीवनाचा 'एक अंत'

चारोळींची आरोळी :संजय होनकळसे.
     १०३-        एक भारलेलं युग संपलं, तीन पिढ्यांचं भावविश्व निखळल 
             सदाबहार असलेलं हिरवे मन काळवंडलं.
       एक देखणं पर्व हरवलं,सदाफुलीचा टवटवीतपणा सुकला. 
       ACTIVE अहेवपणीच जाण्याचा 'आनंद' 'देव'ने मिळवला
            २२ डिसेंबर,२०११..
       
        १०४-      प्रत्येक यशस्वी पुराषामागे एक स्त्री असतें हे समजून,
         तिने त्याला एवढा आधार दिला की तो गेला गुदमरून . 
            प्रत्येक अपयशी पुरुषामागे पण स्त्रीच असतें हे उमगून ,
-        तिने त्याला वाऱ्यावर सोडून, टाकला घर संसार  उध्वस्त करून. 
          २२ डिसेंबर,२०११.
      १०५-  आईला दिलेला शब्द त्याने तंतोतंत पाळला .
               कधी त्याने दारूला स्पर्श नाहीं केला.
            पण दुसऱ्याच्या पिण्याची चूक त्याला भोवली.
                टून्न होऊन  गाडी चालवणाऱ्या चा   ठरला तो बळी. 


       १०६-      "ज्याने" आईला दैवततर मानले ,त्याची गोष्ट जरा वेगळी
          पण इष्टदैवताची "माउली स्वरूप" उपासना केली.
          म्हणून कोमल लेकरा सारख   पदोपदी जपला गेला. 
          इतरांच्या मार्गदर्शनाचा साधनही  झाला .
    
             १०७- जन्मलेल्या जीवात्म्याकडे  फक्त असतें निखळ चेतना.
                  हळूहळू  सगे संबंधी,मोह मायेचं आवरण चढते त्याच्या मना. 
                      त्याने विसरले जाते त्याच खऱ्या  अस्तित्वाच्या पाऊल खुणा.
                         त्यातूनच प्रसवतो अहंकार व उद्भवणाऱ्या  वेदना- यातना .



              १०८-     जन्मल्यावर जीवावर चढते मायेच आवरण.
                          त्यावर आजकाल ओढलं जात  vertual जगमायेच आवरण.
                         म्हणजे आधीच मर्कट जीवनात मायारूपी  उल्हास .
                                त्यात, virtual जगाची नशा,फाल्गुन मास. 

   
                       १०९-             Virtual जग हे बुडबुड्या सारख असतं.
                             त्यात एकदा   शिरल्यावर तेंच खरे वाटतं 
                         त्याचं अस्तित्व फोल  मिथ्या आहे हे कळेपर्यंत,
                         बुडबुडा फुटून ,आपणच स्वतःला हरवलेलं असतं. 
                         २७ डिसेंबर,२०११.
 चारोळींची आरोळी :संजय होनकळसे.



                     ११०- खऱ्या प्रेमाचा राग निष्प्रभ असतो.
                             बिन बुडाच्या सुरीसारखा बोथट असतो.
                           तलावातील तरंग सारखा काही वेळांत विरतो.
                             प्रेम मात्र तलावासारखे धीर,गंभीर,स्थिर असतो.
                            २८ डिसेंबर,२०११ 

                         १११-  काहीजण सुधारण्य ऐवजी त्याच चुका परत करतात. 
                                     ऐरावातला घोड्याच्या तबेल्यात बांधतात.
                                   कधी आडवं गेलं म्हणून मांजरालाच मारतात.
                                           कधी दैवाला दोष देऊन  जबाबदारी टाळतात. 
                                        २८ डिसेंबर,२०११.
 
                ११२-     विधात्याचा  न्याय  वर्तुळासारखा पूर्ण असतो.
                           कधी दैवात नसते ती इच्छा निसर्ग  पूर्ण करतो. 
                         तर जिथे जिथे निसर्ग हात आखडता घेतो,
                                 तिथे दैव धून येते,अजब न्याय वर्तुळाचा असतो.
                         २७ डिसेंबर,२०११.

                  ११३-    शिक्षण,नोकरी,रुखवत,साजश्रुन्गार  ,सजावट,
                            किती घालतो आपण तिला "वधु"बनवण्या घाट. 
                             जबाबदारी,समतोल, कौशल्य,हुशारी,याचे संस्कार देत नाहीं,
                           सौभाग्यवती होण्या तिथे अडचण येते,बिंदू तेथेच विश्राम करत राही.
                            २७ डिसेंबर,२०११.

                       ११४- आपलं भाव विश्वच बदलवतात काही ऋणानुबंध 
                               "विवाह "त्यापैकीच एक करतो प्रेम,सुख संसाराचे अनुबंध. 
                              त्यासाठी सुखीसंसाराच्या संस्काराची व्हावी रुजवत.
                                हीच खरी पाठवण ,हेच खरं  रुखवत.


                           ११५-   दैव जाणिले कुणी?,दैवाचे खेळ निराळे.
                                     आपल्या कर्म कष्टाचेफळ वंशज चाखतील हे पूर्वजांना  न कळे.
                                       वंशजांना माहित नसते,आज जीअप्न आम्र फळे .
                                              त्याचे बीज बापजाद्यांनी असे पेरिले. 
                                            २७ डिसेंबर,२०११. 

                      ११६-    'अहं' म्हणजे 'मी'पण  याची जाण .
                          'कार' म्हणजे नाद ,स्फुरण,
                                जीवनभर मी पणाचे नाद, स्फुरण  ,
                                    यालाच म्हणती 'अहंकार' जाण. 
                          २९ डिसेंबर,२०११. 


                          ११७- '  aum ' परमतत्वाच्या  अस्तीत्वाच प्रमाण, 
                                            'कार' म्हणजे नाद स्फुरण .
                                           आयुष्य   अहंकाराला तडा देते .
                                           तेंव्हा अह्न्कार्कडून ओम काराकडे  वाट जाते. 
                                                 २९ डिसेंबर,२०११. 

                                 ११८-  सागर जलाचे  करीतो लवण, 
                                        नारळात पाणी निर्मितो जाण. 
                                       जसे खेळताखेळता झोपणाऱ्या बालकास मत घाली पांघरूण.
                                               तसे सांभाळीतो  शिष्यास सद्गुरू जाण .
                                                        २९ डिसेंबर,2011

             
                                   ११९-     प्रेमासक्त साधक कृष्णासक्त असतो.
                                      शरणागत,समर्पण भावनेत जीवन जगात असतो.
                                          जेंव्हा अकर्तुत्व भाव जागृत होतो ,
                                        तेंव्हा दर्पणेविन डोळा,सुखामृताचा सोहळा अनुभवतो.  
                                              २९ डिसेंबर,२०११. 
                           
                                 १२०-   शरणागत झाल्यावर कळले .
                                               विश्वनाथे जे पाहिजे ते नाहीं दिले . 
                                                पण गरजेचे सर्व मिळाले .
                                                   अस्थिर युगात डोईवर कृपा छत्र ठेविले.
                                                           २९ डिसेंबर,२०११. 


                                       १२१-  दर्पणे विन डोळा जो अनुभवे सुख सोहळा, 
                                                   अनंत हस्ते कमलावराने सर्व मिले तयाला.
                                                  योगेवीन दाविते ,शब्देविण संवादिजे    
                                                  अमृत्वीन जीववित केवळ,फक्त केवळ " कैवल्य " जीवा.

१५६-तो होता  एक बेचारा 

          राहिला नेहमीच प्यार का मारा.

           त्याच्यावर होता  तिचा पूर्ण दरारा .

               म्हणून तो देऊ शकत नव्हता जबाब करारा.

१५७-   ती  हुशार होती,होतं तिचं एक गुपित.

           त्याच सारं जीवन होतं तिच्या मुठीत.

          घरची राणी बनून अर्ध जीवन व्यापून होती.

            आणि आफीसमध्ये ती त्याची बॉस   होती.

१५८-तो पूर्णपणे होतं तिच्या काह्यात.

           तरीसुद्धा तो होतं थोडा वाह्यात.

          काही गोष्टी समजावण्यात गेली तिची हयात.

           शब्दांची हेराफेरी करून तिला काढायचा तो वेड्यात.

       १५९- दारूच्या दुष्परिणामांचा माहितीचं  वर्तमानपत्र त्याला दाखवल्यावर,

                लगेच म्हणाला  'शपथ घेतो यानंतर हात नाहीं लावणार.'

                   आणि खरंच तो दिल्या शब्दाला जागला.

                    पुन्हा कधीही त्यानं वर्तमान पत्राला हात नाहीं लावला . 

            १६०- दारू पिउन तो तिच्यापासून दूर लोळत राहिला.

                        शेजारी झोपा म्हणून तिचा जीव कळवला.

                        शेवटी न राहून त्याचा पण कल वळला.

                             व तो "शेजारी" झोपेत जाऊ लागला.