Charoli 6

१६१-    BirthDay  GoldieBoy म्हणून कधीही 

                       आयुष्यात मिरवलं  नाहीं.

                         आता बाडबिस्तरा घेऊन पाठीवर,

                          Birth Day Oldie Guyबनून फिरतोय जगभर.

      १६२-        म्हातारपणी स्वभाव नाहीं बदलत.

                     शरीरात बदल होतो,पण मन तेंच असतं.

                    म्हणुन  आजही तो चांदणीला घाबरतो.

                       कारण आजही त्याच्या मनात चोर असतो.  

                   १६३-आयुष्यभर बेफिकीर वागत राहिला.

                          फक्त फुकून ,पिऊन वर्षे  घालवत बसला.

                         आता म्हातारपणात फिकिरी वाढल्या

                           सर्व काही फुंकून ,पिऊन घेऊ  लागला.

                          १६४- मोरुसम  लाजाळू अन महम्मदसम राकट.

                                   तो आवडीने रोज चाखतो  चाकलेट .

                                     आणि ताव मारून खातो पापलेट.

                                 स्वतःला शाकाहारी म्हणवतो मोरुमहम्मद भन्नाट.

                             १६५-आजचा Exchange ऑफर चा आहे जमाना .

                                    एकावर एक फ्री ,जुन देऊन नवं घायचा तराना .

                                    पण मानवी जीवनात ही scheme लागू होत नाहीं

                                    ज्वानीचे अवयव,जोरदेऊन वृद्धत्वाचे परिपक्वता,अनुभव घेतायेत नाहीं.

१६६- जो पाल्य वागें लक्षात घेऊन जन्मदात्याचे मनोगत अन विचार.

                     तया मिळती मुक्ताफळे आणि विजयाचा हार.

                जो ठेवी जन्मदात्यासंग आडमुठेपण अन अहंकार.

               तया  मिळे पहाटेऐवजी  अंधार अन हार.

     

         १६७- सौंदर्य तिचा अलंकार.

                 यौवन असें तिचा शृंगार .

                "वर्षा" ,अनु वर्षे दिसते सदाबहार.

                 दुर्दैव तिचे तरी सुखापासून राहिली दूर हात  चार.

        १६८- सोप्प असत संबंध प्रस्थापित करणं.

                कठीण असतें ते संबंधाला जागणं.

                ओंजळीत पाणी राखण जस कठीण.

                तसच असतं कठीण संबंधाच बंध राखण.

          १६९- जे झालं त्यात माझा काय दोष?

                 पडद्या मागच्या परिस्थितीचा नव्हता मला होश.

                 माझी हाती आली ती फक्त उपेक्षा.

                  म्हणून मनोमनी स्वीकारली नूपेक्षा.

           १७०- जयाची देहबोली व  बोली  देती एकमेंका साद.

                      तेथेच सुरु होतो सुख संवाद.

                     पण जेथे देहबोली व बोली मध्ये असें  विसंवाद.

                      तेथे सर्व बरं होत बर बाद.

            १७१-  अधिकार व कर्तव्य परस्पर पूरक असतात.

                        अधिकार असेल तर कर्तव्याला अर्थ असतो.

                       कर्तव्याशिवाय अधिकार अर्थशून्य असतो.

                         अधिकाराशिवाय कर्तव्य वांझोटे भासते.

           

                १७२-स्वप्न डोळ्यात साठवू नयेत.

                   अश्रू बनून ते डोळ्यातून निघून जातात.

                   स्वप्न हृदयात साठऊन ठेवावीत.

                   स्पंदन रुपात ते आपल्याला आठवण करीत राहतात.

             १७३- जन्मभर तो जळतच होता.

                      आता त्याला जाळण्यात अर्थ नव्हता.

                      आता फुले त्याच्यावर उधळू नकारे.

                       आयुष्य भर तो फुलतच राहिलारे.

१७४  - स्त्रीजन्मा ही तुझी कहाणी.  

             एकाच या जन्मी जणू एकाच देहात दोन जणी.

             तिला  आपलं अपत्य व्हाव वाटत श्रवण बाळ.

              तोच  श्रवण पती म्हणून वाटतो काळ.

     १७५ - स्त्रीजन्मा ही तुझी कहाणी,
               नव युग नवी निशाणी. 
              सासू देई सारख्या सूचना सालो  साल .
              आजची सून म्हणते सूचना नको हवे सास बिना ससुराल.
१७६- जे होत ते नेहमीच दिसत असं नाहीं.
        आणि जे दिसत ते असतं असाच नाहीं .
       त्यामुळे शक्य आहे आपण आता पाहतो .
        ते तसं नसेल कारण तो तसा भास असतो.
             
१७७ -- कधीही बायकोच्या निवडीला हसू नये,

               कारण तुम्हीही तीचीउच निवड हाये.

               त्याचप्रमाणे आपल्या निवडीचा गर्व बाळगू नये

             कारण "ती"पण तुमचीच निवड हाये..

१७८ -लग्न झालेल्या मुलीच्या पालकांच दू:ख  खुलं असत.
      पण लग्न झालेल्या आई वडिलांच दू:ख कुठे कुणाला कळत असत.

       कारण तो पण लग्नानंतर त्यांच नातं तसच नसतं राहत,

       खरच !नेहमीच दिसत असतं तसच  नसतं ..

१७ ९ -     लग्नानंतर मुलगी आईवडिलांची  राहत नसते .

         मुलगातरी  कुठे आपल्या पालकांचा राहतो,

        नविन जोडपं तरी नेहमीच एकमेकांच होतं असं नसतं ,

        त्यासाठी सामंजस्य व सामाउन घेण आवश्यक असतं . 

-

१८० - देहासक्ती असतं देह हे साध्य मान,

        प्रेमासक्ती बनवी देह हे साधन.

        देहासक्ती करीते आत्म्याला कैद,

        देह विरक्ती -प्रेमासक्ती देते आत्म्यास मुक्तानंद .

१८१ - देहासक्ती म्हणजे प्रेम न्हवे,

      प्रेमोदयासाठी देहासक्ती दूर होणे हवे. 

        जेंव्हा देह होईल साधन ,

       तेंव्हा जीवा प्रतिष्ठा लाभेल.

१८२ -देहासक्ती असें शाप तर,

        प्रेमासक्ती असें जीवनात वर.

         करी नराचा वानर देहासक्ती ,

        बनवी नराचा नारायण प्रेमासक्ती.

१८३ - ऋजुता व हरी शरणता जेथे नांदते,

         तेथे हृदय मंथन नेहमी होते.

         मन मोकळे  व पंख खंबीर असता,

         जीवनास लाभते दिव्यता.

१८४ - पाण्यापेक्षा दुध असें मोल्यवान,

         पण मासा दुधात राहिल्यास जाई मरून,

          सूर्य जास्त वंद्य त्यापुढे पृथ्विनिवास विगुण,

         म्हणून मानव सूर्यावर राहू पाहीन तर जाईल जाळून.

१८५   -प्रवासात फ़क्त डोळे व पाय चालत नसतात ,

      डोके व मन पण भरघाव व स्वैर धावत असतात .

    कल्पना, मन शक्ति,विचार,स्मरणशक्ति,योजनावृत्तिचा टांडा घेउन. 

     तयाने भाग्य चालते व निघते उजलून .

     (चरती चरतो भगः )

१८६-भूतकाळ विसरण्यासाठी असला जरी. 
        वर्तमानावर त्याची "छाया" पडत असतें तरी. 
          "त्या"चा उपयोग नीटकेला तरच भविष्य सुखमय होत. 
        नाहीतर उतरंडीच्या धोंड्या सारखे आयुष्य घरंगळते. 
१८७- देव हृदयात नसल्यास कशानेही सुख लाभत नाहीं.
        आणि भगवंत हृदयात असेल तर कशाचेही दु:ख होत नाहीं.
           जेंव्हा हृदयीचा भगवंत एकरूप होतो देही .
            तेंव्हा याच देही भक्तिरूप मुक्ती प्राप्त होई. 

१८८-      सर्वांना 'जवळकर' वून देण्याअध्यात्माचा साज.

             वाटते तेवढे नव्हे हे  सोपे आणि सहज.

        त्यासाठी चालत नाहीं नुसते असून शांत.,

        व्हावे लागते त्यासाठी अथांग, "प्रशांत".

  १८९- जो उठे  व झोपतो लवकर.
               तो  होतो धनवान आरोग्यवान व हुशार 

          मग पेपरवाला,दुधवाला लवकर उठतो,

        तरीपण श्रीमंत का नसतो?

१९० - ठेवीता मरणाचे नित्य स्मरण,

        संस्काराचा पवित्र प्रवाह व्यापून राहील जीवन.

       तयाने महानंदचे वाटेल निधान-मरण.

      होईल नित्य हरिहर सुमिरन.

१९१-बळकावून ,ओरबाडून जागे तो "रोगी"
     आत्मकेंद्रित तो जाण "भोगी"
      सिद्धी उपासक तो असें "जोगी"
     मुमुक्षू तो जनाव "योगी"

१९२-एकता असतांना सर्वभूती असणाऱ्या ब्रह्मभावाचा ठाव घ्यावा .
     समुदायात असतांना आत्म तत्वाच भान,मान  ठेवावा .
     "एकांती तो लोकांत असावा ,लोकांती एकांत."
     अशी निराकार निर्गुण  उपासना करते परम प्रशांत.

१९३-लोकांती एकांत ...व एकांती लोकांत करावा असें सांगणारा .
           जोगी म्हणून नुसत्या शक्ती,आणि सिद्धीच्या मागे न लागणारा ,
         पण योगी म्हणून विश्वकल्याण,ईश्वर प्राप्ती व मोक्ष मार्ग दाखवणारा .
         कोटी   कोटी प्रणाम नाथा मोक्ष मार्ग सुकर करा